De motivatie waar je op wacht, komt niet

De motivatie waar je op wacht, komt niet
23 augustus 2017 Frouke Loopik

Leestijd: 3 minuten

Nog maar een paar weken wachten en dan is het zover. Dan weet ik of wat ik de laatste drie maanden heb gedaan, effect heeft gehad op het verloop van de actieve ontsteking in mijn darmen.

Het is grappig te merken wat er allemaal gebeurt terwijl de datum steeds dichterbij komt. Dat ik nog even snel extra gezond wilde gaan eten, of meer sporten bijvoorbeeld. Alsof dat nog echt veel effect gehad zou hebben. Ik had even spijt dat ik niet eerder was begonnen met nieuwe voedingssupplementen en baalde ervan dat mijn date met een diëtiste op niets was uitgelopen. Ze kwam met een paar standaard schema’s waar uiteindelijk nog heel veel voeding in stond die mijn lijf niet aankan. En de smoothies waar mijn lijf het juist goed op doet, mocht ik niet meer nemen. Daar was ik snel klaar mee.

Een paar onrustige dagen later, besloot ik me te richten op wat er al iets beter ging.

Na een pittige training afgelopen week is me duidelijk dat ik zoveel sterker ben geworden sinds begin juni en ik meer uithoudingsvermogen heb. Bij sommige oefeningen moet ik zelf gewoon domweg geloven dat ik het kan en er niet verder over nadenken, anders lukt het niet. Wat mij helpt op die momenten is de wetenschap dat mijn lijf meer kan dan ik zelf denk en dat mijn trainer weet wat ze doet. Daar hou ik me aan vast. Verstand op nul, blik op oneindig en alleen nog luisteren naar de trainer. Die je na verloop van tijd ook in je eigen hoofd gaat horen trouwens: ‘Ja, kom op, we doen er nog eentje. Je kan dit wel, ik weet dat je het kan. Je bent over de helft!’

Werkt het niet eigenlijk met alles zo, dat je soms gewoon maar het vertrouwen moet hebben dat iets gaat lukken? Ik heb het eerder gelezen en Mel Robbins heeft mooie dingen gezegd over motivatie. Er is zelfs een boek over geschreven: ‘Feel the fear, and do it anyway.’

Dat er een moment komt waarop je niet bang bent, niet twijfelt maar wel zeer gemotiveerd bent, is onzin.

Dat moment komt niet. Het geheim is dat je het gewoon moet DOEN. Daarna komt het zelfvertrouwen, de motivatie en de leerervaring. Ik ben wel van mening dat je jezelf in dat ‘gewoon DOEN’ kunt trainen.

In mijn ontwikkeling als coach heb ik het bijvoorbeeld gedaan. De eerste paar keren dat ik “model” stond voor de klas tijdens een opleiding voelde ik me kwetsbaar. De eerste keer mijn emoties laten zien aan een klasgenoot tijdens het oefenen was ongemakkelijk. De eerste keer zelf coachen heel spannend, maar inmiddels is het een nieuwe comfortzone geworden. Ik ben niet bang meer, het spannende en ongemakkelijke gevoel is vervangen door verwachtingsvol en enthousiasme omdat ik weet wat er gaat komen: een nieuw inzicht, contact met mezelf en de ander, verandering, etc.

Het werkt hetzelfde met sporten. In eerste instantie was ik wel gemotiveerd maar vooral omdat ik moest van mezelf om van mijn klachten af te komen. O, en omdat ik niet helemaal kon overzien waar ik begon. Als ik van tevoren had geweten dat ik pull-ups zou moeten doen, dat ik 120kg zou moeten duwen op een legpress of slopende combinaties van oefeningen, weet ik niet of ik doorgezet zou hebben.

Maar nu ben ik van binnenuit gemotiveerd omdat ik graag een gezond en sterk lichaam wil. Ik weet wat ervoor nodig is, dat ik het kan en hoe lekker het voelt als ik klaar ben met een training. Dat is een ander soort motivatie die ontstaan is door het te doen.

Het is wat mij drijft om steeds weer een stap verder te gaan.

Niet omdat ik hoop op iets maar omdat ik weet wat er aan de andere kant van die ervaring op me wacht. Groei. Natuurlijk voel ik angst, twijfel, onzekerheden, weerstand. Maar ik doe het toch en word daar steeds beter in.

Eerst maakte ik me zorgen om de uitslag. Wat als die niet positief zou blijken? Moest ik alsnog kiezen voor medicatie of een operatie en wat zou ik dan willen? Wat grappig is, is dat mijn eerste gedachte toen was dat ik om nóg drie maanden zou gaan vragen. Stronteigenwijs. Ik kwam ook tot deze realisatie: al is de uitslag niet waar ik op hoop, ik ga door. Voor mij is duidelijk dat ik me beter voel als ik zelf actief met mijn gezondheid en vitaliteit bezig ben. Niet alleen tussen mijn oren maar zeker ook lichamelijk.

De volgende stap is deze. Als de uitslag van het onderzoek positief is, wil ik iets doen om dat te vieren. Iets om te onderstrepen dat alles mogelijk is, iets om op een ultieme manier over mijn angsten en twijfels heen te stappen. Wat dat iets is, weet ik nog niet precies maar daar ben ik mee bezig.

Heb jij een goed idee?

 

 

Extra motivatie:

Een mooi voorbeeld is Ari Meisel: Ari Meisel beats Crohn’s disease

En hier een presentatie van Mel Robbins: How to stop screwing yourself over

Comments (3)

  1. Lizet 3 jaar geleden

    Pijl breken, plankje doorslaan, over vuur lopen 🙂

    • Auteur
      Frouke Loopik 3 jaar geleden

      Dat zijn goede ideeën, dank je wel! Dat vuurlopen lijkt me wel wat 🙂

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button