Een stap naar verandering zetten? Zo werkt het.

Een stap naar verandering zetten? Zo werkt het.
2 augustus 2017 Frouke Loopik

Leestijd: 3 minuten

Een goed gesprek op zijn tijd is heel fijn maar eerlijk gezegd kom je soms sneller tot de kern van iets als je jouw lijf erbij betrekt. Je herkent die momenten vast wel, tijdens het sporten bijvoorbeeld als het zwaar wordt of als je iets moet doen wat net even moeilijker is dan je gewend bent, of gewoon als je op het punt staat iets nieuws te doen. Je hoofd is er als de kippen bij om er iets van te vinden of je redenen te geven waarom je het niet zou kunnen.

Mijn reden is meestal mijn ziekte. Of eigenlijk, mijn excuus. Toen ik twee maanden geleden begon met trainen onder begeleiding, kreeg ik veel reacties. De meeste waren, helaas, weinig motiverend. ‘Kijk je wel uit, doe voorzichtig, doe je niet teveel, train je niet te zwaar, je bent ziek dus doe rustig aan, laat je trainer je niet te zwaar sporten?’ Elke keer als ik een stap verder ga in mijn trainingen, zijn het die uitspraken die naar boven komen. Ze proberen twijfel te zaaien en remmen me af.

Dat heeft een belangrijke functie. In gevaarlijke situaties zijn dat de gedachten die risico’s inschatten en mij veilig houden of voorkomen dat mijn ego gekrenkt wordt. Maar niet elke situatie is gevaarlijk en regelmatig wil ik juist uit die comfortzone. Waarom?
Omdat ik weet (en jij ook) dat daar de echte groei zit!
Niet alleen groei van spiermassa maar ook van zelfvertrouwen.

Terwijl ik weet dat die stappen vooruit goed voor me zijn en dat het sporten werkt, zijn er toch momenten dat ik niet goed durf om er voluit voor te gaan. Omdat ik ziek ben, omdat ik voorzichtig moet doen. Gelul natuurlijk, ik ben daar juist omdat ik ziek ben. Saboterende gedachten, noemen we dat in coach-land.

De realiteit is dat we die excuses allemaal maken, de inhoud verschilt alleen. Misschien denk jij dat je iets niet kunt omdat je jezelf te dik vind, of niet slim genoeg, niet mooi genoeg, of omdat je iets nog niet zo goed kan, misschien omdat je eerst nog andere dingen moet doen… Er zijn 1001 excuses om iets niet te hoeven proberen en lekker te blijven zitten in je comfortzone.
Daarmee houd je jezelf klein en kom je er nooit achter tot welke geweldige prestaties je in staat bent.

De reacties van de omgeving verbaasden me voorheen vaak. Ik begreep niet waarom mensen niet gewoon iets positiefs konden zeggen om een ander te motiveren. Nu weet ik hoe het zit en dat ga ik met je delen, want jij moet het ook weten.

Het is hun eigen angst. Zorgen om jouw welzijn, eigen ervaringen in het verleden, twijfels die mensen hebben…ze projecteren het op jou. Dat is niet bewust en niet bedoeld om je af te remmen, het is de vreemde manier waarop velen van ons onze betrokkenheid tonen. Dat hebben we zo geleerd. Ervan uitgaande dat je een verantwoordelijke volwassene bent; je hoeft daar dus niets mee.

Maar jij staat op het punt om los te breken uit je comfortzone, om je zelfvertrouwen te vergroten, je kennis, je vaardigheden, wat dan ook. Je gaat er door groeien. Dat is spannend en risicovol. Misschien lukt het niet meteen, zijn er obstakels op je weg en maak je fouten. Wat het ook is, zet door. Dingen zullen er door gaan veranderen.
Dus hou je hoofd erbij maar volg je hart.

Je komt in een nieuwe omgeving terecht, die nieuw gedrag van je vraagt. Je zult nieuwe vaardigheden leren, waardoor je anders over jezelf gaat denken.
Uiteindelijk zal je anders tegen jezelf aan gaan kijken en misschien hebben al die veranderingen zoveel impact dat je er een ander mens door wordt.

Dat alles kan beginnen met een kleine stap. Dus als je verandering wil in je leven, verzin excuses en zet toch die ene stap.

Twee maanden geleden moest ik gaan zitten als ik een trap op had gelopen, omdat ik buiten adem was en pijn had. Ik vroeg me af of het ooit nog goed zou komen en hoe ik er over tien jaar aan toe zou zijn als dit zo door ging. Ik was bang dat vijf minuten op de loopband het maximale zou zijn van wat ik aankon. Het was echt zo treurig.

In twee maanden tijd (!) heb ik mijn grenzen meerdere keren verlegd, kan ik vaker de trap op lopen zonder te hijgen en zonder pijn, kan ik mijn zoon weer inmaken tijdens een stoeipartij, voel ik me vitaler en krachtiger, heeft mijn zelfvertrouwen een boost gekregen. Ik heb nieuwe mensen leren kennen, mijn lichaam nog beter leren kennen, mijn eetgewoonten verbeterd, en heel belangrijk: ik heb veel plezier tijdens het sporten.

Het begon met de stap om me aan te melden bij een personal trainer. Tegen alle adviezen in. Ik voelde dat het voor mij een kans kon zijn en heb die ene stap gezet. Ik ben nog niet hersteld maar heb al veel stappen in de goede richting gezet.

Wat is jouw excuus en welke kleine stap ga je desondanks zetten?

Comments (4)

  1. Gerlanda 3 jaar geleden

    Jaaaa……heel herkenbaar! Ik heb gister ook een stap gezet waardoor ik uit mijn comfortzone (lees hangen op de bank) moet. Ga hardlopen onder begeleiding! Mooie tok achter de deur en schop onder mijn kont.
    You go Frouke! Je hebt gelijk met dit verhaal! Succes, je kan het!

    • Auteur
      Frouke Loopik 3 jaar geleden

      Geweldig dat je die stap gezet hebt, dat gaat je zeker weten veel opleveren. Ik kijk uit naar je vooruitgang, ga je het delen?

  2. Marloes 3 jaar geleden

    Heel gaaf om te lezen omdat het letterlijk herkenbaar is. Ik ben ook een paar maanden geleden gestart met een pt om te herstellen. Keep it up!

    • Auteur
      Frouke Loopik 3 jaar geleden

      Wat goed van je! Ik heb jouw blogs ook gelezen, tof dat je zoekt naar wat goed bij jou past.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button